“Çıkmalısın,” dedi; insanı, saklandığı o fare deliği gibi dar, nemli, yapış yapış — nefes almanın bile zor olduğu yerden çıkarmak için…
Kendi karamsarlık ülkesinde yaşarken o, bir direnişçiydi.
Sesinin rengine bin bir sevdayı, aklı, bilinci, direnişi sarmıştı. Soğukta üşüyen bir eli tutar gibi sıcaktı sesi.
“Çıkmalıyız oradan, ikimiz de. Sen, istediğin yolda yürüme özgürlüğüne sahipsin,” derken sesi titriyordu.
Sürgündü Sinan. Bilinmez bir ülkenin nimetleri önüne serilmiş, sevinciyle yaşamasına sevinenler vardı. Bir şekilde o ülkeye kapağı atınca her şeyin çok iyi olacağını düşünüp “Hadi, iyisin!” gibi müstehzi cümleler kuruyor, gülücükler koyuyorlardı iç dökümlerine.
Sinan — çocuk muydu, genç miydi, yaşlı mıydı bilmiyorum. Kimsenin ruhunu incitmez, kendi ruhunu ortaya koyardı. Sağa sola dertlenmek şöyle dursun, dostlarının yaralarını sarardı.
Tıpkı Gezi’de olduğu gibi…
En önde, o kızıl bayrağın olanca ateşiyle, bir barikatın başında duruyor, korkutuyordu o kamuflaj giysili bedenleri, hatta devleti.
İşte tam o sırada tanıdım onu. Adını, ona seslenen çocuklardan duydum.
“Sinan abi!” diye bağırıyorlardı.
Girdiğim o kuytu yerde üstüm başım sırılsıklamdı; üşümüştüm, açtım. Kaç gündür direniyorduk.
Beni görünce — sonradan fark ettiğim o kıvırcık saçlarına elini doladı, eline dolanan birkaç saç telini silkerek gülümsedi.
Sıra bana gelmişti. İyice küçülmüştüm; iki apartman arasında saklandığım o kuytulukta, “Çık oradan, saklanma. Ben, biz varız,” dedi.
Gece karanlık değildi. Ay, jandarma ışığı gibi ortalığı parlatırken gözlerini gördüm. “Güven bana,” dercesine kırptı. Ben de ona gözlerimi kırpar buldum.
Oysa sırf evdekileri kızdırmak için Gezi’ye katılmıştım. Bir biçimde kendimi binlerce insanın arasında, yürürken, slogan atarken bulmuştum. Orada, o birkaç dakika birkaç güne dönüştü.
Hep yanında, arkasında duruyor, takip ediyordum. Parkta yemek sırasında Sinan sanki hiç yemek yemiyordu; kolektif bir yaşamın hayaliyle doyan biriydi sanki.
Beni o gece, sıkıştığım, nefes almakta bile zorlandığım panik atağımın ilk evresinde oradan çıkarmıştı. Hiç unutmadım.
“Arada haberleşiriz,” diyerek telefonumu verdim, onunkini de aldım tabii.
Yıllardır takip ettim, haberleştik. O elinin sıcaklığını hiç unutmadım; kıvırcık saçlarını, içinden çıkamadığı durumlarda karıştırırkenki hâllerini, organize ettiği topluluğa nasıl cesaret verdiğini… Belli ilk meşaleyi Sinan yakmıştır. Kim bilir.
Şimdi diyorlar ki:
“Sinan, çok uzaklarda, başka bir ülkeye kaçmış.”
Ben ise o gidişe kaçmak diyemem. O, bir mecburiyet diyorum.
Sinan, neredeysen…
O beni o gece çıkardığın o yere çok minnettarım. Benimle geçirdiğin o birkaç günde öğrettiğin bilinç, direnme gücü için…
“Rastlaşma” ya da “rastlamak” — seninle anlam bulan iki kelime değil artık hayatımda.
Sinan, eğer bir kuytu köşeye saklanman gerekirse, beni hatırla. Kendinin elini tut, oradan çık.
Beni hatırla.
Beni hisset.
Defne


