Kategori: İsviçre

  • Fribourg’da Sığınmacı Çocuklar İçin Eğitim ve Bakım Uyarısı

    Fribourg’da Sığınmacı Çocuklar İçin Eğitim ve Bakım Uyarısı

    Fribourg’da göçmenler ve sığınmacılarla dayanışma çalışmaları yürüten sivil toplum kuruluşları, çocukların eğitime erişimi, sağlık hizmetlerinin sürekliliği ve refakatsiz çocukların barınma koşulları konusunda ciddi eksikliklere dikkat çekti. Association Ensemble, Osons l’accueil! ve La Cie Après ça je ne parle plus gibi kuruluşların da yer aldığı Ensemble plus forts! (Birlikte Daha Güçlüyüz) ortaklığı, 8 Ekim 2026 tarihinde yaptığı değerlendirmede, bazı çocuklara sunulan ders saatlerinin standart okul programının belirgin biçimde altında kaldığını bildirdi.

    Ortaklığın açıklamasına göre, sığınmacı çocukların eğitim süreçleri pedagojik ihtiyaçlarından çok ulaşım olanaklarına, idari organizasyona ve ailelerin içinde bulunduğu koşullara bağlı olarak şekilleniyor. Bu durum, çocukların eğitim hakkından eşit biçimde yararlanmasını engellerken derslerin sürekliliğini de olumsuz etkiliyor. Dernekler, çocukların göçmenlik statüleri veya ailelerinin yaşam koşulları nedeniyle eğitimde dezavantajlı duruma düşmemesi gerektiğine dikkat çekiyor.

    Sağlık hizmetlerindeki yetersizlikler de ortaklığın temel eleştirileri arasında yer alıyor. Derneklere göre sığınmacılara yönelik sağlık hizmetleri büyük ölçüde hemşire ekiplerinin çalışmaları üzerinden yürütülüyor. Ancak bu hizmetlerin sorumlu bir hekimin düzenli gözetimiyle desteklenmemesi, tedavinin sürekliliği açısından sorun yaratıyor. Açıklamada hemşirelerin emeğinin ve mesleki yeterliliklerinin sorgulanmadığı özellikle vurgulanırken birçok sığınmacı için acil servislerin doğrudan doktora ulaşmanın başlıca yolu haline geldiği belirtiliyor. Dernekler, sağlık sorunlarının yalnızca acil müdahalelerle ele alınmasının, özellikle uzun süreli takip gerektiren hastalıklarda ciddi sonuçlar doğurabileceği uyarısında bulunuyor.

    Refakatsiz çocukların barındırıldığı merkezlerde yaşanan personel yetersizliği ise bir başka önemli sorun olarak öne çıkıyor. Ortaklık, merkez çalışanlarının çabalarına rağmen mevcut personel sayısının çocukların ihtiyaçlarını karşılamakta yetersiz kaldığını bildiriyor. Diğer eğitim ve bakım kuruluşlarıyla karşılaştırıldığında personel olanaklarının sınırlı olması, çocuklara sunulan bireysel desteği azaltırken güvenlik ve korunma koşulları konusunda da kaygı yaratıyor. Ailesinden ayrı yaşayan ve özel korumaya ihtiyaç duyan çocukların barınma koşullarının yalnızca yatacak yer sağlamakla sınırlı tutulamayacağı, eğitsel, sosyal ve sağlık ihtiyaçlarının birlikte karşılanması gerektiği vurgulanıyor.

    2020 yılında kurulan Ensemble plus forts! ortaklığı, sığınmacıların yaşam koşullarını iyileştirmek amacıyla dile getirdiği taleplerin hâlâ geçerliliğini koruduğunu belirtiyor. Barınma koşullarının iyileştirilmesi, çalışma hakkının genişletilmesi ve gönüllü derneklere düzenli destek sağlanması bu talepler arasında bulunuyor. Ortaklık, göçmenlerin ve sığınmacıların temel haklara erişiminde karşılaşılan sorunların geçici uygulamalarla değil, sürekliliği olan kamusal politikalarla ele alınması gerektiğine dikkat çekiyor.

    Fribourg merkezli yerel yayın Frapp’ın aktardığı değerlendirmeler, sığınmacılarla çalışan derneklerin tespitlerine dayanıyor. Haberde kanton yönetiminin söz konusu eleştirilere verdiği bir yanıt yer almıyor. Bu nedenle açıklamalarda belirtilen eksiklikler derneklerin değerlendirmeleri olarak aktarılıyor. Bununla birlikte gündeme getirilen sorunlar, sığınmacı çocukların eğitim, sağlık ve güvenli barınma haklarının nasıl güvence altına alındığı sorusunu da beraberinde getiriyor.

    GOCCOM İsviçre

  • Cenevre’de Irkçılığa Karşı Mahalle Dayanışması

    Cenevre’de Irkçılığa Karşı Mahalle Dayanışması

    Cenevre’nin Jonction mahallesinde ekim ayına yayılan buluşmalar, ırkçılıkla mücadeleyi gündelik yaşamdan tarihsel hafızaya uzanan bir programla ele alıyor. Jonction Mahalle Evi Derneğinin öncülüğünde hazırlanan etkinlikler; mahalle sakinlerini, dayanışma örgütlerini, eğitimcileri ve sanatçıları bir araya getiriyor. “Duvarları yıkıyoruz, köprüler kuruyoruz” çağrısıyla duyurulan program, birlikte yaşamın önündeki engelleri konuşmaya ve ortak üretim alanları açmaya davet ediyor.

    Programın göçmenler açısından en önemli başlıklarından biri, İsviçre’de aile birleşimi bekleyen insanların yaşadıkları. 14 Ekim saat 18.30’da Jonction Mahalle Evi’nde düzenlenecek ücretsiz buluşmada, “Les liens suspendus” adlı podcast birlikte dinlenecek ve tartışılacak.

    İltica ve yabancılar haklarını izleyen ODAE romand ile elisa-asile işbirliğinde hazırlanan podcast, anne-babaların, çocukların ve onlara destek veren uzmanların anlatımlarına dayanıyor. Dört bölümden oluşan çalışma; aile birleşimindeki idari ve mali engelleri, uzun ayrılıkların çocuklar üzerindeki etkilerini ve ailelerin bir araya geldikten sonra karşılaştıkları güçlükleri inceliyor. ODAE, başvuru süreçlerindeki koşulların sürgün yaşamının gerçekleriyle çatışabildiğini vurguluyor. Böylece tartışma, başvuru dosyalarının arkasında bekleyen insanların yaşamına yöneliyor.

    Irkçılığın tarihsel kökleri de programın merkezinde. 7 Ekim’de Prangins Şatosu’ndaki “Sömürgecilik: İşin İçindeki İsviçre” sergisine rehberli gezi planlanıyor. İsviçre Ulusal Müzesi tarafından hazırlanan sergi, İsviçreli kişi ve şirketlerin sömürge sistemiyle ilişkilerini belgeler, fotoğraflar ve sanat eserleri üzerinden görünür kılıyor. Köle ticaretine katılım, sömürge ürünlerinden elde edilen servetler, misyonerlik faaliyetleri ve sömürge ordularında görev alan İsviçreliler ele alınan konular arasında. Sergi, Cenevre ve Zürih üniversitelerinde geliştirilen ırkçı teorilerin sömürgeci tahakkümü meşrulaştırmadaki rolünü de tartışıyor.

    Sürgünde korunan hafıza, Şili’deki diktatörlüğe ilişkin arşivlerle gündeme gelecek. 8 Ekim saat 18.30’da L’Espace Après’de yapılacak buluşmada, Comité Mémoire et Justice’in tarihsel belgeleri tanıtılacak. İsviçre’de yaşayan Şilili sürgünlerin katkısıyla oluşturulan arşivler, 1970’lerin ortalarından itibaren insan hakları ihlallerini kayda geçiren uzun soluklu bir çalışmanın ürünü.

    2023’te Archives contestataires’e devredilen belgeler, bireysel ihlal dosyalarının yanı sıra Pinochet diktatörlüğünün kurulmasını ve sürmesini mümkün kılan mekanizmaları anlamayı amaçlıyor. Buluşmada ilk envanterler paylaşılacak; komite üyeleri, arşivci Frédéric Deshusses ve araştırmacı Amiel Guyot belgeleme faaliyetinin önemini tartışacak. Etkinlik için çevrimiçi katılım olanağı da duyuruldu.

    Gazze’de sivillere yönelik şiddet ise sinema aracılığıyla ele alınacak. Cinélux’te 11 Ekim saat 18.00’de Yuval Abraham ve Rachel Szor’un “NAZA” belgeseli gösterilecek. Sinemanın tanıtımına göre film, İsrail’in Gazze’de Filistinli sivillere yönelik kitlesel öldürme operasyonlarının mekanizmalarını inceliyor. Gösterimin ardından Ortadoğu uzmanı Riccardo Bocco ile söyleşi yapılacak. İbranice ve İngilizce olan 80 dakikalık film, Fransızca altyazıyla sunulacak. Gösterime katılım biletli.

    Programda ortak yemekler, gençlik ve yaratıcılık atölyeleri de bulunuyor. 9 Ekim’de kadın kolektifinin hazırladığı yemek, 13 Ekim’de AFEEDA ile ırkçılık karşıtı eğitim tartışması ve 14 Ekim’de Gourgas Parkı’nda ortak duvar resmi çalışması planlanıyor. Üretilen çalışmalar 16 Ekim’de paylaşılacak. Etkinliklerin çoğu ücretsiz; bazıları kayıt ve katılım ücreti gerektiriyor.

    Düzenleyicinin broşürü genel tarih aralığını 5–17 Ekim olarak verirken internet takviminde bitiş 16 Ekim görünüyor. Katılım öncesinde etkinliğin saat ve yer bilgisinin kontrol edilmesi gerekiyor. Bilgi ve rezervasyon için Avenue de Sainte-Clotilde 18 bis adresindeki Jonction Mahalle Evi’ne, 022 545 20 20 numaralı telefondan veya mqj@mqj.ch adresinden ulaşılabilir.

    GOCCOM İsviçre

  • İsviçre’de Aile Birliği Kararı: Anne Ülkede Kalabilecek

    İsviçre’de Aile Birliği Kararı: Anne Ülkede Kalabilecek

    Bern İdare Mahkemesi, geçerli kimlik belgesi ve oturum izni bulunmayan ancak dört İsviçre vatandaşı çocuğun annesi olan bir kadının İsviçre’de kalmasına karar verdi. Mahkeme, ailenin birlikte yaşama hakkı ve çocukların özel durumunun, kadının kimliğinin kesin olarak belirlenememesinden kaynaklanan kamu menfaatinden daha ağır bastığı sonucuna vardı.

    Doğu Afrika kökenli kadın kendisinin Eritre vatandaşı olduğunu belirtiyor. Ancak kimliği ve vatandaşlığı İsviçre makamlarınca kesin olarak doğrulanamadı. Britanya makamlarının geçmişte yaptığı değerlendirmelerde ise kadının Etiyopya kökenli olabileceği ileri sürüldü. Kadın 2008 yılında Birleşik Krallık’a gitti ve burada dört kez iltica başvurusunda bulundu; başvurularının tamamı reddedildi.

    Kadın 2021 yılında Birleşik Krallık’ta İsviçre vatandaşı partneriyle evlendi. Eşi daha sonra çalışmak üzere İsviçre’ye döndü, çiftin dört çocuğu da zaman içinde İsviçre’ye geldi. Anne ise gerekli giriş vizesi olmadan ülkeye girdi. Ailenin dört çocuğunun tamamı İsviçre vatandaşı ve mahkeme dosyasına göre çocuklardan üçünün özel destek ihtiyacı bulunuyor.

    Bern makamları, kadının geçerli kimlik belgelerini sunamaması ve kimliğinin kesin biçimde belirlenememesi nedeniyle oturum başvurusunu reddetti. Kadın bu karara itiraz etti. Bern İdare Mahkemesi ise değerlendirmesinde yalnızca annenin göç statüsüne değil, ailenin bütününe ve çocukların durumuna baktı. Mahkeme, annenin aile içindeki rolünü, çocukların özel ihtiyaçlarını ve İsviçre’de çalışan babanın aile yaşamını sürdürebilmek için başka bir ülkeye taşınmasının makul olup olmadığını birlikte değerlendirdi.

    Mahkeme, bu koşullar altında annenin İsviçre’de ailesiyle birlikte yaşamasındaki menfaatin, devletin kimliğini kesin biçimde tespit etme yönündeki menfaatinden daha ağır bastığına hükmetti. Bunun üzerine Bern Kantonu Nüfus Hizmetleri Dairesi’ne kadına aile birleşimi kapsamında oturum izni verilmesi yönünde işlem yapılması talimatı verildi.

    Karar, kimlik belgesi veya oturum izni bulunmayan herkes için otomatik bir kalış hakkı anlamına gelmiyor. Mahkemenin kararında dört çocuğun İsviçre vatandaşı olması, üç çocuğun özel desteğe ihtiyaç duyması, babanın İsviçre’de çalışması ve ailenin başka bir ülkede birlikte yaşamasının makul görülmemesi belirleyici oldu. Dosya, göç hukukunda yalnızca belge ve oturum statüsünün değil, çocukların hakları ve aile yaşamının korunmasının da belirleyici olabileceğini gösteren önemli bir karar olarak öne çıktı.

    GOCCOM İSVİÇRE

  • İsviçre, geçici koruma altındaki Ukraynalı kadın ve erkeklerin işgücü piyasasına erişimini kolaylaştırıyor

    İsviçre, geçici koruma altındaki Ukraynalı kadın ve erkeklerin işgücü piyasasına erişimini kolaylaştırıyor

    İsviçre’de, Ukrayna’dan gelen ve geçici koruma statüsüne sahip kişilerin işgücü piyasasına erişimini kolaylaştırmayı amaçlayan yeni bir düzenleme, önemli bir parlamento engelini aştı. Ulusal Konsey, Federal Konsey tarafından önerilen yasa değişikliğini 128’e karşı 65 oyla kabul etti.

    Şimdi sıra, tasarıyı ele alacak olan Federal Konsey’de. Bu nedenle planlanan değişiklikler henüz yürürlüğe girmemiştir.

    Yeni düzenlemenin temel noktalarından biri, İsviçre’de yaşayan ve çalışan S koruma statüsüne sahip kişilerin kanton değiştirmesiyle ilgilidir.

    Mevcut sisteme göre, S koruma statüsüne sahip kişiler İsviçre’ye geldikten sonra belirli bir kantona tahsis edilmektedir. Başka bir kantonda çalışabilseler de, ikamet ettikleri kantonu değiştirmek her durumda kolayca mümkün değildir.

    Yeni düzenlemeye göre, S koruma statüsüne sahip kişiler, sosyal yardıma bağımlı olmamaları ve en az on iki aydır iş ilişkisi içinde olmaları koşuluyla, belirli şartlar altında kanton değiştirebilecekler. Ayrıca, mevcut ikamet yerinden işe gidip gelmeyi önemli ölçüde zorlaştıran çok uzun iş yolu mesafeleri veya çalışma saatleri de dikkate alınabilecek.

    S koruma statüsüne sahip kişiler halihazırda İsviçre’de çalışabilmektedir. Dolayısıyla yeni düzenleme, çalışma konusunda yeni bir hak doğurmamaktadır. Aksine, bu düzenlemenin amacı işgücü piyasasına entegrasyonu kolaylaştırmak ve çalışanların ikamet yerlerini iş yerlerine daha uygun hale getirmelerini sağlamaktır.

    S koruma statüsü ne anlama gelir?

    S koruma statüsü, bir savaş veya buna benzer ciddi bir tehlike nedeniyle ülkelerini toplu olarak terk etmek zorunda kalan kişiler için geçici bir koruma biçimidir.

    İsviçre, bu statüyü ilk kez 2022 yılında, Rusya’nın Ukrayna’ya saldırmasının ardından ülkeden kaçan kişiler için geniş çapta uygulamaya koymuştur.

    S koruma statüsüne sahip kişiler, İsviçre’de öncelikle uzun süren bireysel sığınma sürecinden geçmek zorunda kalmadan geçici koruma alırlar. Çalışabilirler, eğitim ve sağlık hizmetlerine erişebilirler ve belirli koşullar altında sosyal yardım alabilirler.

    İsviçre hükümeti, Ukrayna’daki durumun hâlâ belirsiz olması nedeniyle S koruma statüsünü 4 Mart 2028 tarihinden önce genel olarak kaldırmama kararı aldı.

    Federal hükümet, birkaç yıldır S koruma statüsüne sahip kişilerin işgücü piyasasına katılımını artırmak için çaba göstermektedir. Hedeflerden biri, çalışabilir durumdaki kişilerin ekonomik bağımsızlığını teşvik etmek ve sosyal yardıma bağımlılıklarını azaltmaktır.

    Ulusal Konsey tarafından kabul edilen yasa değişikliği sadece S koruma statüsüne sahip kişileri ilgilendirmiyor. İsviçre’de eğitimini tamamlamış belirli üçüncü ülke vatandaşlarının da işgücü piyasasına erişimi kolaylaştırılacaktır.

    Bundan, İsviçre’de yüksek mesleki eğitimini tamamlamış veya belirli akademik faaliyetlerde bulunan ve çalışmaları özel bilimsel veya ekonomik öneme sahip olan kişiler de yararlanacaktır.

    Eğer Senato da tasarıyı onaylar ve parlamento süreci tamamlanırsa, özellikle İsviçre’de birkaç yıldır yaşayan ve çalışan Ukraynalılar için ikamet ve çalışma yerleri arasındaki mevcut engeller azaltılabilir.

    Ancak şu an için bunlar henüz yürürlüğe girmiş yeni haklar değildir. Yasa değişikliği hâlâ parlamento sürecindedir.

    GOCCOM İSVİÇRE

  • İsviçre’de İltica Sayıları Düşüyor

    İsviçre’de İltica Sayıları Düşüyor

    İsviçre’de iltica başvurularındaki düşüş sürerken federal makamlar 2026 yılı için beklenen başvuru sayısını 26 binden 22 bine indirdi. Temmuz ayında 1.915 kişi iltica başvurusunda bulunurken aynı ay yüzlerce kişi ülkeden geri gönderildi. Sayılar azalıyor; ancak Avrupa’nın göç politikasındaki sertleşme hız kesmiyor.

    İsviçre’de iltica başvurularının sayısı 2026 yılında belirgin biçimde geriliyor. Devlet Göç Sekreterliği’nin verileri doğrultusunda federal makamlar, yılın başında yaklaşık 26 bin olarak öngörülen iltica başvurusu sayısını 22 bine düşürdü.

    Yılın ilk yarısında İsviçre’ye yapılan iltica başvurularının 10 binin altında kalması, son yıllardaki göç hareketliliğinde dikkat çekici bir gerilemeye işaret ediyor. Temmuz ayında ise İsviçre’de 1.915 iltica başvurusu kaydedildi. Bu sayı geçen yılın aynı dönemine göre yüzde 22,8 daha düşük. Haziran ayına kıyasla küçük bir artış yaşansa da yılın ilk yedi ayındaki toplam başvuru sayısı 2025’in aynı döneminin yaklaşık yüzde 18 altında kaldı.

    Temmuz ayında en fazla iltica başvurusu Afganistan vatandaşları tarafından yapıldı. Afganistan’dan 351, Eritre’den 268, Cezayir’den 255, Türkiye’den 179, Etiyopya’dan ise 149 başvuru kaydedildi.

    Bu rakamlar yalnızca İsviçre’ye ulaşan insanların sayısını değil, dünyanın farklı coğrafyalarında süren savaşların, siyasal baskıların, ekonomik yıkımın ve güvencesizliğin Avrupa’ya uzanan sonuçlarını da ortaya koyuyor. Her rakamın arkasında bir insan, bir yolculuk ve çoğu zaman geride bırakılmış bir hayat bulunuyor.

    Geri göndermeler sürüyor

    Başvuru sayılarındaki düşüşle birlikte geri gönderme politikaları da devam ediyor. Temmuz ayında toplam 939 kişi İsviçre’den kontrollü biçimde ayrıldı. Bunların 569’u ülkeyi kendi isteğiyle terk ederken, 370 kişi polis gözetiminde ülkesine, sorumlu Dublin ülkesine veya üçüncü bir ülkeye gönderildi.

    Aynı ay İsviçre makamları 2.372 iltica dosyası hakkında ilk derece kararı verdi. Başvuruların yaklaşık yüzde 28’inde iltica hakkı tanındı.

    Bu tablo, iltica sisteminin yalnızca ülkeye kaç kişinin geldiği üzerinden okunamayacağını gösteriyor. Bir tarafta koruma talep eden insanlar, diğer tarafta giderek hızlandırılan karar ve geri gönderme mekanizmaları bulunuyor.

    İsviçre makamları başvurulardaki gerilemeyi özellikle Orta Akdeniz ve Balkan güzergâhlarındaki hareketliliğin azalmasıyla ilişkilendiriyor. Afganistan, Türkiye ve Eritre’den gelen başvuruların azalması da toplam rakamları aşağı çekiyor.

    Ancak burada önemli bir soru ortaya çıkıyor: İnsanların Avrupa’ya ulaşamaması, onları göçe zorlayan koşulların ortadan kalktığı anlamına mı geliyor?

    Savaşlar sona ermedi. Siyasal baskılar ortadan kalkmadı. Yoksulluk, iklim krizi ve bölgesel çatışmalar devam ediyor. Değişen şey, büyük ölçüde Avrupa’ya ulaşmanın giderek daha zor hale gelmesi.

    Avrupa yeni bir göç rejimine geçiyor

    İsviçre’de başvuru sayılarının azalması, Avrupa genelindeki daha geniş bir dönüşümle birlikte yaşanıyor. İsviçre, Haziran 2026’dan itibaren Avrupa Birliği’nin yeni Göç ve İltica Paktı’nın Schengen/Dublin sistemi kapsamında kendisini ilgilendiren bölümlerini uygulamaya başladı.

    Yeni sistem; sınır kontrollerinin güçlendirilmesi, başvuruların daha hızlı değerlendirilmesi, Dublin prosedürlerinin etkinleştirilmesi ve geri dönüş süreçlerinin hızlandırılması üzerine kuruluyor.

    Avrupa’nın göç politikasında ağırlık giderek “insanlar neden göç ediyor?” sorusundan “insanların Avrupa’ya ulaşması nasıl engellenebilir?” sorusuna kayıyor.

    Bu değişim yalnızca idari bir düzenleme değil. Göçmenlerin yaşamını, iltica hakkına erişimi ve Avrupa’nın insan hakları anlayışını doğrudan ilgilendiren siyasal bir dönüşüm.

    İsviçre’ye yapılan iltica başvurularının 26 binden 22 bin seviyesine gerilemesi devlet açısından yönetilebilir bir göç tablosu olarak değerlendirilebilir. Ancak göçü yalnız rakamlara indirgemek, meselenin esasını görünmez hale getiriyor.

    Asıl mesele kaç kişinin sınıra ulaştığı değil; neden milyonlarca insanın yaşadığı ülkeyi terk etmek zorunda kaldığıdır.

    Ve daha temel soru hâlâ ortada duruyor:

    Avrupa, göçün nedenleriyle mi mücadele edecek, yoksa göçmenlerle mi?

    GOCCOM | İsviçre